สามภูมิภาคกว้าง ๆ และสำเนียงท้องถิ่นอีกมาก
ภาคเหนือ ภาคกลาง และภาคใต้เป็นคำเรียกเริ่มต้นที่มีประโยชน์ แต่ไม่ได้อธิบายผู้พูดทุกคนในภูมิภาคได้ครบ เมือง รุ่นอายุ สถานการณ์ และภูมิหลังส่วนบุคคลล้วนมีผลต่อคำพูด ระบบเขียนส่วนใหญ่ใช้ร่วมกันได้ การเรียนสำเนียงหนึ่งเป็นพื้นฐานเพื่อเข้าใจสำเนียงอื่น ไม่ได้หมายความว่าสำเนียงอื่นผิด
สังเกตอะไรในการออกเสียงภาคเหนือ
การสอนที่อิงฮานอยมักแยกวรรณยุกต์หกเสียง การออกเสียงในฮานอยหลายแบบทำให้ d, gi และ r ฟังเหมือนหรือใกล้กัน และความต่างด้านการสะกดบางอย่างก็อาจรวมเสียงกันได้ ผู้พูดภาคเหนือคนอื่นอาจออกเสียงต่างกัน ฟังผู้พูดที่ระบุสำเนียงไว้และดูคำสะกดประกอบ อย่าคิดว่าพยัญชนะที่เขียนแต่ละตัวจะมีเสียงแยกกันทั้งหมด
เทียบสำเนียงใต้และกลางอย่างรอบคอบ
สำเนียงใต้หลายแบบรวมเสียง hỏi กับ ngã และออกเสียงพยัญชนะต้นกับตัวสะกดบางตัวต่างจากสำเนียงฮานอย สำเนียงภาคกลางมีความหลากหลายสูงและอาจฟังยากหากเคยได้ยินสำเนียงสอนเพียงแบบเดียว เสียงบันทึกหนึ่งรายการใช้แทนผู้พูดภาคกลางทั้งหมดไม่ได้ ป้ายภูมิภาคบอกสำเนียงของเสียงที่กำลังฟัง ไม่ได้ยืนยันว่าครอบคลุมสำเนียงทั้งหมด
สังเกตคำศัพท์ควบคู่กับเสียง
คำคู่ที่คุ้นเคยในภูมิภาคต่าง ๆ ได้แก่ bố และ ba ที่หมายถึงพ่อ, mẹ และ má ที่หมายถึงแม่ และ dứa กับ thơm ที่หมายถึงสับปะรด การใช้ทับซ้อนและต่างกันไปตามพื้นที่กับครอบครัว ตัวอย่างเหล่านี้ช่วยให้เห็นภาพแต่ไม่ได้แบ่งเขตตายตัว อย่าสับสนระหว่างคำอธิบายที่แปลเป็นภาษาญี่ปุ่น จีน หรือไทย กับสำเนียงเสียงเวียดนามที่เปลี่ยนไป
ลองดูตัวอย่าง
- bố / ba
- พ่อ มักใช้ในภาคเหนือ / ภาคใต้
ตัวอย่างนี้ยังไม่มีเสียงบันทึก
- mẹ / má
- แม่ การใช้ต่างกันตามภูมิภาคและครอบครัว
ตัวอย่างนี้ยังไม่มีเสียงบันทึก
- dứa / thơm
- สับปะรด การใช้ในภูมิภาคทับซ้อนกัน
ตัวอย่างนี้ยังไม่มีเสียงบันทึก
ตรวจสิ่งที่เรียน
ลองทำแบบฝึกหัดที่นี่ได้โดยไม่ต้องมีบัญชี เข้าสู่ระบบเพื่อบันทึกความคืบหน้าในหลักสูตร